غزل ۳۴۳۴ - چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟

چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟
صدف ما گره خاطر دریا باشد ۱

رحمت آن نیست که طاعت نکند عصیان را
سیل یک لحظه غبار دل دریا باشد ۲

نیستم عقل که مردود نظرها باشم
درد عشقم که مرا در همه دل جا باشد ۳

طالب گوهر عشقی، دل روشن به کف آر
لگن شمع تجلی ید بیضا باشد ۴

اشک عشاق، نظر بسته به دامان آید
طفل این قوم گریزان ز تماشا باشد ۵

هر که با دختر رز دست در آغوش کند
می خورم خونش، اگر پنبه مینا باشد ۶

عجبی نیست که رفتار فراموش کند
عرق از بس به رخش محو تماشا باشد ۷

هر که را درد طلب نیست غم رزق خورد
رزق ما در قدم آبله پا باشد ۸

دل صائب نکشد ناز ترشرویی بحر
روزی این صدف از عالم بالا باشد ۹