غزل ۳۴۴۸ - اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید

اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید
کعبه آن است که در ناف بیابان باشد ۱

حیف خود می کشد آخر ز فلک ناله من
این شرر چند درین سوخته پنهان باشد؟ ۲

مرگ بیداردلان صحبت بیدردان است
شرر از دود سیه کار گریزان باشد ۳

صائب این تازه غزل کز قلمت ریخته است
جای آن است که تاج سر دیوان باشد ۴

حجت زنده دلی دیده گریان باشد
شاهد مرده دلیها لب خندان باشد ۵

مهر زن بر دهن خنده که در بزم جهان
سر خود می خورد آن پسته که خندان باشد ۶

بر سر خوان فلک شکوه ز طالع کفرست
شوری بخت درین بزم نمکدان باشد ۷

مستی از دایره عقل برون برد مرا
گرد خوابی که کلید در زندان باشد ۸

می کند پرتو خورشید سپرداری خویش
حسن آن نیست که محتاج نگهبان باشد ۹

عشق بی صفحه رخسار نگردد گویا
مور را آینه از دست سلیمان باشد ۱۰

همچو خورشید به ذرات جهان قسمت کن
گر نصیب تو ز گردون همه یک نان باشد ۱۱

برق شیرازه خرمن نتواند کردن
می چه سازد به دماغی که پریشان باشد؟ ۱۲

بگریزند ز مردم که درین وحشتگاه
فتح ازان است که از خلق گریزان باشد ۱۳