غزل ۳۴۵۲ - زردی روی من از باده کشیدن باشد

زردی روی من از باده کشیدن باشد
موج می رنگ مرا بال پریدن باشد ۱

زان به خون قانعم از باده گلرنگ که خون
باده ای نیست که موقوف رسیدن باشد ۲

دل عاشق ز غم روز حساب آسوده است
دانه سوخته فارغ ز دمیدن باشد ۳

تا به چند از لب میگون تو ای بی انصاف
روزی ما لب خمیازه مکیدن باشد ۴

بردباری و تواضع سپر آفتهاست
پل این سیل گرانسنگ خمیدن باشد ۵

راه در بی جهت از یک جهتی بتوان برد
خضر این بادیه دنبال ندیدن باشد ۶

سخن پاک محال است که افتد بر خاک
در گهر آب مسلم ز چکیدن باشد ۷

چند چون شمع درین بزم ز روشن گهری
روزی من سر انگشت مکیدن باشد ۸

نیست غیر از سخن مهر و محبت صائب
گفتگویی که سزاوار شنیدن باشد ۹