غزل ۳۴۷۴ - دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد
باز ناخن زن دلهای پر از شور آمد ۱

از دم سرد خزان بر گل صد برگ نرفت
آنچه بر زخم من از مرهم کافور آمد ۲

نوش این نشأه یقین شد که نباشد بی نیش
تا ز تنگ شکر یار برون مور آمد ۳

لب ببند از سخن حق که ازین راهگذر
عالمی تیغ به کف بر سر منصور آمد ۴

آن که چشمش پی عیب دگران است چهار
چون به عیب خودش افتاد نظر، کور آمد ۵

گرو از برق، پی مطلب دنیا می برد
آن که پا مرکب چوبین به لب گور آمد ۶

کردم انگشت ز عیب دگران تا کوتاه
سالم انگشت من از خانه زنبور آمد ۷

تا به دامان قیامت رود از چشمش آب
هرکه را در نظر آن چهره پرنور آمد ۸

ناله بلبل سودازده شد پرده نشین
تا به سیر چمن آن غنچه مستور آمد ۹

صائب از شمع به بال و پر پروانه نرفت
آنچه از دوری او بر من مهجور آمد ۱۰