غزل ۳۴۷۶ - به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد
که ز تبخاله ام آواز جرس می آمد ۱

سالم از بادیه ای برد مرا بیخبری
که ز هر خار در او کار عسس می آمد ۲

ناله مرغ گرفتار اثرگر می داشت
گل نفس سوخته تا کنج قفس می آمد ۳

به شتابی دل ازین وادی خونخوار گذشت
که ز هر آبله اش بانگ جرس می آمد ۴

آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد
ورنه با شعله خوی تو که بس می آمد؟ ۵

به چه تقصیر به زندان گهر افکندند؟
آن که چون آب به کار همه کس می آمد ۶

به تهیدستی من موج کجا می خندید؟
از حباب من اگر ضبط نفس می آمد ۷

فارغ از پرسش دیوان قیامت می شد
اگر آن دشمن جان بر سرکس می آمد ۸

بوالهوس بر سر کوی تو مجاور می بود
گر حقیقت ز سگ هرزه مرس می آمد ۹

صائب آن شوخ اگر درد محبت می داشت
کی به دلجوئی ارباب هوس می آمد؟ ۱۰