غزل ۳۴۷۸ - دلش از گریه من رنگ نمی گرداند

دلش از گریه من رنگ نمی گرداند
کوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند ۱

بس که ویرانه ام از گرد علایق پاک است
سیل در خانه من رنگ نمی گرداند ۲

غم عالم چه کند با دل خوش مشرب من؟
عکس بر آینه جا تنگ نمی گرداند ۳

گرچه مضراب من از ناخن الماس بود
ساز من پرده آهنگ نمی گرداند ۴

مگر از خط دل سخت تو ملایم گردد
ورنه سیلاب من این سنگ نمی گرداند ۵

جگر خاک ز تیغ تو بدخشان گردید
دل سنگ تو همان رنگ نمی گرداند ۶

روشنی آینه را می کند از جوهر پاک
حسن رو از خط شبرنگ نمی گرداند ۷

دل سنگین ترا گریه ام از جا نبرد
زور سیلاب من این سنگ نمی گرداند ۸

انقلاب و دل سودازده من، هیهات
چهره سوختگان رنگ نمی گرداند ۹

نیست از ذره من بر دل گردون باری
مرکز این دایره را تنگ نمی گرداند ۱۰

از حضر آنقدر آزار کشیدم صائب
که سفر خلق مرا تنگ نمی گرداند ۱۱