غزل ۳۴۸۱ - حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند

حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند
رفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند ۱

در بساط من سودازده زان باغ و بهار
خار خاری است که در سینه افگار بماند ۲

مرکز از دایره پروانه آزادی یافت
دل ما بود که در حلقه زنار بماند ۳

بال پرواز ز هر موج سرابش دادند
هرکه در بادیه عشق ز رفتار بماند ۴

عنکبوتی است که در فکر شکار مگس است
زاهد خشک که در پرده پندار بماند ۵

زیر گردون خبر از حال دل من دارد
هرکه را آینه در پرده زنگار بماند ۶

دل به نظاره او شد که دگر باز آید
آب گردید و در آن لعل گهر بماند ۷

جان نمی خواست درین غمکده ساکن گردد
از غبار دل ما در ته دیوار بماند ۸

شست از خون شفق صبح قیامت دامن
خون ما بود که بر گردن دلدار بماند ۹

می تواند گره از کار دو عالم وا کرد
دست هرکس ز تماشای تو از کار بماند ۱۰

دانه سوخته از خاک برآمد صائب
دل بی حاصل ما در ته دیوار بماند ۱۱