غزل ۳۴۸۰ - نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند

نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند
در بساط تو همین گرد سفر خواهد ماند ۱

زین گلستان که به رنگینی آن مغروری
مشت خاکی به تو ای باد سحر خواهد ماند ۲

زینهمه لاله بی داغ که در گلزارست
داغ افسوس بر اوراق جگر خواهد ماند ۳

کام بی برگ و نوایان به ثمر شیرین کن
در ریاضی که نه برگ و نه ثمر خواهد ماند ۴

توشه ره، دل ازین عالم فانی بردار
که همین با تو ز اسباب سفر خواهد ماند ۵

چون فلک وام عناصر ز تو واپس گیرد
از تو ای خواجه نظر کن چه دگر خواهد ماند ۶

خشت، بالین تو سازند پرستارانت
از تو هرچند دو صد بالش پر خواهد ماند ۷

این جهان آینه و هستی ما نقش و نگار
نقش در آینه آخر چه قدر خواهد ماند؟ ۸

عشق دل را چه خیال است به ما بگذارد؟
به صدف سینه چاکی ز گهر خواهد ماند ۹

تیشه بر پای خود آن کس که درین ره نزند
در دل سنگ نهان همچو شرر خواهد ماند ۱۰

مشق پرواز ز بی بال و پری کن صائب
که درین بادیه نه بال و نه پر خواهد ماند ۱۱