غزل ۳۴۸۸ - هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند

هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند
بوشناسان به نسیم سحر آویخته اند ۱

بهر فردوس گروهی که ز دنیا گذرند
از هوایی به هوای دگر آویخته اند ۲

رگ خامی رسن گردن منصور شده است
میوه پخته کجا از شجر آویخته اند؟ ۳

پرده بردار که چون ابر پریشان گردد
هر حجابی که ز پیش نظر آویخته اند ۴

تا به آن موی میان کس نتواند ره برد
زلف مشکین ترا تا کمر آویخته اند ۵

چشم شوخ تو به عیب دگران مشغول است
ورنه صد آینه در رهگذر آویخته اند ۶

غافلند از دل پر آبله خود صائب
ساده لوحان که به عقد گهر آویخته اند ۷