هوش مصنوعی:
این متن شعری از صائب تبریزی است که به مفاهیم عرفانی و اخلاقی مانند غفلت انسان از حقیقت، دلبستگی به دنیای فانی، ناتوانی در برابر تقدیر الهی و اهمیت عشق حقیقی میپردازد. شاعر با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، خواننده را به تفکر در مورد زندگی و معنویت دعوت میکند.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی و ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۳۴۹۳ - بال پرواز خود آن مردم غافل بستند
بال پرواز خود آن مردم غافل بستند
که به زنار علایق کمر دل بستند ۱
جلوه موج سراب است جهان در نظرش
چشم حق بین کسی را که ز باطل بستند ۲
در جنت نگشایند به رویش فردا
بر رخ هرکه درین نشأه در دل بستند ۳
شکوه اهل دل از عشق ندارد انجام
چون ننالد جرسی را که به محمل بستند؟ ۴
نشود پنجه تدبیر عنانگیر قضا
خار و خس کی ره امواج به ساحل بستند؟ ۵
رو مگردان ز دم تیغ که بسمل شدگان
دام از دیده خود در ره قاتل بستند ۶
زود باشد که گشایند دهن را به سؤال
صائب آنان که در فیض به سایل بستند ۷
که به زنار علایق کمر دل بستند ۱
جلوه موج سراب است جهان در نظرش
چشم حق بین کسی را که ز باطل بستند ۲
در جنت نگشایند به رویش فردا
بر رخ هرکه درین نشأه در دل بستند ۳
شکوه اهل دل از عشق ندارد انجام
چون ننالد جرسی را که به محمل بستند؟ ۴
نشود پنجه تدبیر عنانگیر قضا
خار و خس کی ره امواج به ساحل بستند؟ ۵
رو مگردان ز دم تیغ که بسمل شدگان
دام از دیده خود در ره قاتل بستند ۶
زود باشد که گشایند دهن را به سؤال
صائب آنان که در فیض به سایل بستند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۲۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۴۹۲ - دردمندان که به ناخن جگر خود خستند
گوهر بعدی:غزل ۳۴۹۴ - کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
