غزل ۳۴۹۲ - دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

دردمندان که به ناخن جگر خود خستند
چشمه خویش به دریای بقا پیوستند ۱

خود حسابان که کشیدند به دیوان خود را
در همین نشأه ز آشوب قیامت رستند ۲

خاکیانی که به معماری تن کوشیدند
در ره آب بقا سد سکندر بستند ۳

چه بغیر از نفس سوخته حاصل دارند؟
دانه هایی که درین شوره زمین پا بستند ۴

عمر در ماتم احباب به افسوس مبر
شکر کن شکر کز این خواب پریشان جستند ۵

سنگ بر کعبه زنان شیشه خود می شکنند
وای بر سنگدلانی که دلی را خستند ۶

عرق چهره خورشید جهانتاب شوند
شبنمی چند که در دامن گل ننشستند ۷

می توانند به یک حمله دو صد قلب شکست
همچو ابرو دو سر آمد چو بهم پیوستند ۸

دامن وصل شکر در کف جمعی افتاد
که چو نی در جگر خاک کمر را بستند ۹

ای خوش آن مایه درستان که ز بی آزاری
هیچ دل غیر دل خسته خود نشکستند ۱۰

صائب از خلق جدا باش که موران ضعیف
مار گشتند به ظاهر چو به هم پیوستند ۱۱