غزل ۳۴۹۵ - ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند
ما به سرچشمه و یاران به سراب افتادند ۱

ثمر از ماست اگر برگ دگرها بردند
گوهر از ماست اگر خلق در آب افتادند ۲

خبر از داغ جگرسوز غریبان دارند
موجهایی که ز دریا به سراب افتادند ۳

پشت دادند به دیوار صدف چون گوهر
قطره هایی که به دریا ز سحاب افتادند ۴

آه افسوس بود حاصل معمارانی
که به تعمیر من خانه خراب افتادند ۵

در چمن رشک بر آن بال فشانان دارم
که به سرپنجه شاهین و عقاب افتادند ۶

شب زلف تو چه افسانه ندانم سر کرد
عاملانی که به دیوان حساب افتادند ۷

دل معمور از آن قوم طلب کن صائب
که به یک جلوه مستانه خراب افتادند ۸