غزل ۳۴۹۶ - گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

گر به شاهان جهان مسند عزت دادند
گوشه ای هم به من از ملک قناعت دادند ۱

دیولاخی است جهان در نظر وحشت من
تا مراره به پریخانه عزلت دادند ۲

کیست بر حرف من انگشت گذارد دیگر؟
کز خموشی به لبم مهر نبوت دادند ۳

یافت در بی بصری گمشده خود یعقوب
بصر از هر که گرفتند بصیرت دادند ۴

لب به خون تر کنم از نعمت الوان جهان
تا چو شمشیر به من جوهر غیرت دادند ۵

وای بر ساده دلانی که درین وحشتگاه
پشت از جسم به دیوار فراغت دادند ۶

چه کند آتش دوزخ به گنهکارانی
کز جبین آب به صحرای قیامت دادند ۷

منت خشک ز سرچشمه کوثر نکشد
هرکه را آب ز شمشیر شهادت دادند ۸

صائب از صافی مشرب می نابش کردم
گر به من درد ز میخانه قسمت دادند ۹