غزل ۳۴۹۸ - با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند
آتشم را ننشاندند و به آبم دادند ۱

نمک شوری بختم به جگر افشاندند
تکیه بر بسر آتش چو کبابم دادند ۲

خنده بیغمی و گریه شادی بردند
جگر تشنه و مژگان پرآبم دادند ۳

حاش لله که بیابد گهرم آب قبول
منم آن قطره که واپس به سحابم دادند ۴

نیستم خال، بر آتش چه نشاندند مرا؟
نیستم زلف، چرا اینهمه تابم دادند؟ ۵

صلح در ذایقه ام باده لب شیرین است
بس که عادت به می تلخ عتابم دادند ۶

من جدا می روم و خرقه پشمینه جدا
تا ز خمخانه تجرید شرابم دادند ۷

چون نلرزم به سر هر نفسی همچو حباب؟
خانه ای تنگتر از چشم حبابم دادند ۸

فکر من همچو ظفرخان همه باشد به صواب
صائب از مبداء فیاض خطابم دادند ۹