غزل ۳۵۲۴ - غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند

غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند
عاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند ۱

از نظربندی حرص است که کوته نظران
خون خود بر لب دریای کرم می نوشند ۲

هست از جام دگر مستی هر طایفه ای
حاجیان باده ز قندیل حرم می نوشند ۳

تازه رویان چه غم از موج حوادث دارند؟
همچو گل صد قدح خون پی هم می نوشند ۴

چشم حسرت به سفالین قدح ما دارند
منعمانی که می از ساغر جم می نوشند ۵

دوستانی که درین میکده یکرنگ همند
می گلرنگ ز خون دل هم می نوشند ۶

عاشقان پای غم از می به حنا می گیرند
بیغمان می ز پی دفع الم می نوشند ۷

گر فتد سوخته نانی به کف بی برگان
همه یکجا شده چون لاله به هم می نوشند ۸

مستی اهل فنا رتبه دیگر دارد
می بی جام ز دریای عدم می نوشند ۹

صائب این آن غزل هادی وقت است که گفت
ای خوش آنان که می از جام عدم می نوشند ۱۰