غزل ۳۵۲۳ - ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند

ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند
از بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند ۱

پیش ما تشنه لبان چند مکیدن لب خود؟
خون دل به ز شرابی است که تنها نوشند ۲

نشأه در حوصله شهر شود زندانی
باده آن است که در دامن صحرا نوشند ۳

به سفالین قدح خاک کجا پردازند؟
میکشانی که می از عالم بالا نوشند ۴

گر فتد کاسه خونی به کف سوختگان
لاله سان سر بهم آورده به یک جا نوشند ۵

ما همان مست جنونیم که دنباله روان
جام سرشار ز نقش قدم ما نوشند ۶

عوض آب خضر، نقد دل مخموران
آب سردی است که در پرده شبها نوشند ۷

صائب آن درد نصیبم که شود خون جگر
هر شرابی که به یاد من شیدا نوشند ۸