غزل ۳۵۴۳ - یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنند

یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنند
نمکی نیست لب او که فراموش کنند ۱

نکند باده روشن به خردهای ضعیف
آنچه چشمان سیه مست تو باهوش کنند ۲

نیست ممکن که به معراج اجابت نرسد
هر دعایی که در آن صبح بناگوش کنند ۳

کار صد رطل گران می کند از شادابی
گوهری را که ز گفتار تو در گوش کنند ۴

دایم از غیرت خونابه کشانند خراب
ناتوانان که شب و روز قدح نوش کنند ۵

قد برافراز که سیمین بدنان نقد حیات
همچو گل صرف به خمیازه آغوش کنند ۶

عشق بالاتر ازان است که پنهان گردد
شعله رعناتر ازان است که خس پوش کنند ۷

سرد مهران جهان گر همه صرصر گردند
دل روشن نه چراغی است که خاموش کنند ۸

صاف طبعان که به زندان بدن محبوسند
خشت را از سر خم دور به یک جوش کنند ۹

مست آیند به صحرای قیامت صائب
خلق اگر از ته دل فکر ترا گوش کنند ۱۰