غزل ۳۵۴۴ - درد را سوختگان تو به درمان ندهند

درد را سوختگان تو به درمان ندهند
جگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند ۱

بیقراران تو چون دامن صحرا گیرند
خار را فرصت گیرایی دامان ندهند ۲

علم رسمی ورق سینه سیه ساختن است
عارفان کودک خود را به دبستان ندهند ۳

روزگاری است که بی پای ملخ، نزدیکان
مور را راه سخن پیش سلیمان ندهند ۴

تا درین باغ چو شبنم نشود آب دلت
ره به سرچشمه خورشید درخشان ندهند ۵

این چه رسمی است که ارباب سخاوت صائب
به کسی تا دل خود را نخورد نان ندهند ۶