غزل ۳۵۴۵ - کاهلانی که درین ره به هوس می آیند

کاهلانی که درین ره به هوس می آیند
دو قدم راه نپیموده به پس می آیند ۱

هست در هرزه درایی خطر راهروان
رهزنان بیش به آواز جرس می آیند ۲

برخورند از می جان بخش حیات آن جمعی
که درین نشأه به کار همه کس می آیند ۳

فیض خود سازد اگر ذوق گرفتاری عام
همه مرغان ز گلستان به قفس می آیند ۴

عالم غیب اگر نیست روان بخش، چرا
مردگان زنده به خواب همه کس می آیند؟ ۵

شوخ چشمان که ندارند حیا در دیده
بی طلب در همه بزمی چو مگس می آیند ۶

اگر از پرده برآیند چنین لاله رخان
صائب از پرده برون اهل هوس می آیند ۷