غزل ۳۵۵۲ - عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود

عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود
گل این باغچه شیدایی دستار بود ۱

پاس دام و قفس خویش بدار ای صیاد
ناله سوختگان خونی منقار بود ۲

عزت غنچه این باغ به گلچین فرض است
که نظر کرده آن گوشه دستار بود ۳

دل غبار غم او را ز هوا می گیرد
آب آیینه ما تشنه زنگار بود ۴

جنس اگر یوسف مصری است، که ارزان گردد
ناز اگر از طرف میل خریدار بود ۵

صائب از لطف سخن گل به سر شهرت زد
مپسندید که در پیرهنش خار بود ۶