غزل ۳۵۵۱ - تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟

تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟
رگ من جاده نشتر آزار بود ۱

همچنان در ته دیوار شکسته است تنم
اگرم بال هما طره دستار بود ۲

تازه و تر برساند به بهار دگرش
گل اگر در قفس مرغ گرفتار بود ۳

چند در کوی تو ای خانه برانداز وفا
نامه ام در بغل رخنه دیوار بود؟ ۴

ثمر پخته نگیرد به سر شاخ قرار
سر منصور ز خامی است که بر دار بود ۵

نتوان حرف کشید از لب ما چون لب جام
ساکن میکده شرط است که ستار بود ۶

کمترین عقده سر در گم او آبله است
در ره عشق که یک عقده گشا خار بود ۷

لذت عشق فراموش نگردد صائب
این نه درسی است که محتاج به تکرار بود ۸