غزل ۳۵۵۳ - تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود

تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود
جگر سوخته ام خال لب کوثر بود ۱

عشرت روی زمین بود سراسر از من
سایه سرو تو روزی که مرا بر سر بود ۲

گرچه از حسن گلوسوز شکر دل می برد
سخن تلخ ترا چاشنی دیگر بود ۳

سرمه گردید ز شرم تو زبانش در کام
شمع هرچند درین بزم زبان آور بود ۴

در تمامی شود آیینه مه زنگ پذیر
بود ایمن ز کلف تا مه نو لاغر بود ۵

ساده لوحی به بلای سیه انداخت مرا
زنگ صد پرده به از منت روشنگر بود ۶

کاوش عشق به مقصود رسانید مرا
بحر شد قطره آبی که درین گوهر بود ۷

عشق بحری است که هرکس ز نفس سوختگان
به کنار آمد ازین بحر گهر، عنبر بود ۸

به نظر کار مرا ساخت جوانمردی عشق
ورنه این باده ز یاد از دهن ساغر بود ۹

کوه غم گرچه نشد کم ز دل ما صائب
دل بیتاب همان کشتی بی لنگر بود ۱۰