غزل ۳۵۵۴ - بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم

بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم
آتش داغ من از مجمره طور بود ۱

چاک در پرده زنبوری انگور افکند
شیوه دختر رز نیست که مستور بود ۲

عیش بی غم نتوان یافت به عالم صائب
نیش زنبور نهان در دل انگور بود ۳

دار هر چند به ظاهر ز ثمر عور بود
ثمر پیشرس او سر منصور بود ۴

بهتر از دیدن سیمای گرانجانان است
بندبند من اگر در ته ساطور بود ۵

خلوت خویش اگر بیضه عنقا سازم
گوشم از جوش سخن خانه زنبور بود ۶

چون نسیم سحر از بس که سبک می گذرم
پای من دست حمایت به سر مور بود ۷

شور عالم همه از پسته لب بسته توست
ورنه در ساغر محشر چه قدر شور بود؟ ۸