غزل ۳۵۶۴ - باغ در بسته ما دیده پوشیده بود

باغ در بسته ما دیده پوشیده بود
گل ناچیده ما دامن برچیده بود ۱

صورت خوب به هر مشت گلی می بخشند
تا که شایسته اخلاق پسندیده بود؟ ۲

دانه ای می جهد از برق حوادث سالم
که زمین در نظرش تابه تفسیده بود ۳

فیض آزادگی و آب حیات است یکی
سرو را خرمی از دامن برچیده بود ۴

نیست در چشم پریشان نظران نور یقین
این گهر در صدف دیده پوشیده بود ۵

پیش چشمی که شد از سرمه وحدت روشن
صدفی نیست که بی گوهر سنجیده بود ۶

از جهانگردی ظاهر نشود کار تمام
هرکه در خویش سفر کرد جهاندیده بود ۷

سالکان بی نظر پیر به جایی نرسند
رشته بی دیده سوزن ره خوابیده بود ۸

تا قیامت نشود غنچه گل آغوشش
هرکه در خانه زین مست ترا دیده بود ۹

فارغ از سیر گلستان جهانم صائب
که پریخانه من دیده پوشیده بود ۱۰