غزل ۳۵۶۵ - لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود

لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود
در نگین تو همان زهر نهان است که بود ۱

حسن اهلیت خط هیچ اثر در تو نکرد
آتش خوی تو جانسوز چنان است که بود ۲

دل سنگین ترا ناله ما نرم نکرد
حلقه زلف همان سخت کمان است که بود ۳

شب زلفت ز خط سبز، سیه دل تر شد
این سیه کار همان دشمن جان است که بود ۴

گرچه شد کشور حسن تو ز خط زیر و زبر
همچنان دیده به رویت نگران است که بود ۵

خط بیرحم به انصاف نیاورد ترا
خشم و ناز و ستم و جور همان است که بود ۶

خط ز رخسار تو هرچند قیامت انگیخت
چشم مستت به همان خواب گران است که بود ۷

دل ما با تو چنان است که خود می دانی
گوشه چشم تو با ما نه چنان است که بود ۸

نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد
ما همانیم اگر یار همان است که بود ۹

گرچه نگذاشت اثر عشق تو از نام و نشان
دل ز داغت به همان مهر و نشان است که بود ۱۰

گرچه شد باده حسن تو ز خط پا به رکاب
صائب از جمله خونابه کشان است که بود ۱۱