غزل ۳۵۶۸ - دل دیوانه من قابل زنجیر نبود

دل دیوانه من قابل زنجیر نبود
ورنه کوتاهی ازان زلف گرهگیر نبود ۱

عمر مردم همه در پرده حیرانی رفت
عالم خاک کم از عالم تصویر نبود ۲

کار بر نعمت الوان جهان می شد تنگ
اگر از خوردن دل، دیده ما سیر نبود ۳

وحشت آن به که ز تکرار دوبالا نشود
خواب آشفته ما قابل تعبیر نبود ۴

داشت تا شرم کرم راه سخن در دیوان
عذر هرگز به پذیرایی تقصیر نبود ۵

سر ازان بر خط تسلیم نهادیم که عشق
دولتی بود که محتاج به تدبیر نبود ۶

عشق برداشت ز کوچکدلی از خاک مرا
ورنه ویرانه من قابل تعمیر نبود ۷

بی تو گر روی به محراب نماز آوردم
چون کمانخانه ابروی تو بی تیر نبود ۸

شرح خط پیچ و خمی چند به گفتار افزود
نقطه خال تو محتاج به تفسیر نبود ۹

خشکی طالع ما سد سکندر گردید
ورنه پستان نصیب اینهمه بی شیر نبود ۱۰

ناله اهل جنون بود برون از پرگار
صائب امروز که در حلقه زنجیر نبود ۱۱