غزل ۳۵۶۹ - باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود

باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود
بی کمالی است کمالی که زوالش نبود ۱

طفل شوخی است که غافل ز معلم شده است
هرکه از بیخبری فکر مآلش نبود ۲

زشت رو، به که ز منزل ننهد پای برون
پرده پوشی اگر از حسن خصالش نبود ۳

واصل عالم بیرنگ درین نشأه شده است
هرکه از حسن نظر بر خط و خالش نبود ۴

بر سر خوان وصالش دل محجوب، مرا
تنگدستی است که یارای سؤالش نبود ۵

ایمن از دیده شورست درین نشأه کسی
که به جز خون جگر می به سفالش نبود ۶

اختر سوخته ماست مسلم، ورنه
اختری نیست فلک را که زوالش نبود ۷

محو شد دیده هرکس که در آن نور جمال
خطر از برق جهانسوز جلالش نبود ۸

ای بسا خون که کند در دل آیینه و آب
جلوه حسن لطیفی که مثالش نبود ۹

رویش از قبله محال است نگردد صائب
دیده هرکه به ابروی هلالش نبود ۱۰