غزل ۳۵۶۷ - شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود

شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود
دل سراسیمه تر از کشتی طوفانی بود ۱

خار در پیرهنم جوهر ذاتی می ریخت
بس که چون تیغ مرا ذوق ز عریانی بود ۲

دیده شوخ به گرداب غم انداخت مرا
یاد آن روز که در عالم حیرانی بود ۳

شیشه و سنگ بغل گیری هم می کردند
چه صفا بود که در عالم روحانی بود ۴

شوق روزی که به گرد تو مرا می گرداند
آسمان صورت دیوار گرانجانی بود ۵

شهری از حسن غریب تو بیابانی شد
عاشق لیلی اگر یک دو بیابانی بود ۶

از سر کوی تو روزی که به جنت رفتم
توشه راه من از اشک پشیمانی بود ۷

چون قلم تا کمر هستی ناقص بستم
تیغ دایم به سرم از خط پیشانی بود ۸

تا برآورد سر از حلقه مستی صائب
دل ما شانه کش زلف پریشانی بود ۹