غزل ۳۵۷۴ - می شود آب روان چون به رگ تاک رود

می شود آب روان چون به رگ تاک رود
صرفه آب در آن است که در خاک رود ۱

همه شب گرد دل سوختگان می گردی
کس ندیدم که در آتش چو تو بیباک رود ۲

گرد گشتیم و بلندست همان پایه ما
خاکساری علمی نیست که در خاک رود ۳

خشک شد چشمه شمشیر ز سرگرمی من
تا ازین شعله آتش چه به فتراک رود ۴

چشمه عشق به دریای کرم پیوسته است
نظر عشق به هرکس که فتد پاک رود ۵

حال مرغان گرفتار چه خواهد بودن؟
در مقامی که قفس با دل صد چاک رود ۶

حیف و صد حیف که در عالم امکان صائب
گوشه ای نیست که کس با دل غمناک رود ۷