غزل ۳۵۸۰ - رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود

رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود
بلبل از ناله فرو بست لب و گل آسود ۱

شعله گرمی هنگامه گلزار نشست
غنچه شد شهرت گل، دیده بلبل آسود ۲

دم شمشیر تغافل همه را با من بود
من چو رفتم ز میان، تیغ تغافل آسود ۳

پرتو صبح بناگوش گران بود بر او
چون گل روی تو در سایه سنبل آسود؟ ۴

چون به زیر فلک از تفرقه ایمن باشم؟
نتوان فصل بهاران به تو پل آسود ۵

چشم جادو گرش آن روز که آمد به سخن
در دل چه دل جادوگر بابل آسود ۶

توسنی نیست توکل که سکندر بخورد
هرکه بسپرد عنان را به توکل آسود ۷

با چنان شوخی طبعی که به گل خنده زدی
در دل خاک چسان طالب آمل آسود؟ ۸

حیرتی دارم ازان شبنم غافل صائب
که به دور رخ او بر ورق گل آسود ۹