غزل ۳۵۸۱ - جگر تشنه محال است که سیراب شود

جگر تشنه محال است که سیراب شود
گر عقیق لب او در دهنم آب شود ۱

چه غم از تابش خورشید قیامت دارد؟
هرکه در سایه شمشاد تو در خواب شود ۲

تخم امید برومند نگردد ز بهار
سبز وقتی شود این دانه که دل آب شود ۳

هرکه یک چند درین دایره بر خود پیچد
در کف بحر بقا خاتم گرداب شود ۴

زخم اغیار به صد کان نمک بی نمک است
داغ ما نیست نمکسود ز مهتاب شود ۵

عشق آخر به دل غمزده می پردازد
بحر روشنگر آیینه سیلاب شود ۶

خار در پیرهن بیخبران گل گردد
مژه در دیده بیدرد رگ خواب شود ۷

طوطی از پرتو آیینه شود حرف شناس
سخن آن روز شود سبز که دل آب شود ۸

از دم گرم تو صائب که زوالش مرساد!
دل اگر بیضه فولاد بود آب شود ۹