غزل ۳۵۸۶ - چه بهشتی است که دستم کمر یار شود

چه بهشتی است که دستم کمر یار شود
مغرب بوسه ام آن مشرق گفتار شود ۱

برندارم لب خود آنقدر از لعل لبش
که دل خسته ام از درد سبکبار شود ۲

گرد آن شمع جهانسوز بگردم چندان
که پر سوخته ام شعله دیدار شود ۳

گر من از تلخی این درد بمیرم حیف است
که شکر خنده او شربت بیمار شود ۴

از جگر خوردن ما عشق جگردار شده است
که شرر شعله سرکش ز خس و خار شود ۵

خط اگر گرد رخت رنگ قیامت ریزد
چشم مست تو محال است که هشیار شود ۶

پای بیرون منه از گوشه عزلت صائب
تا گلستان جهان یک گل بی خار شود ۷