غزل ۳۶۰۱ - راه مقصود طی از آبله پا نشود

راه مقصود طی از آبله پا نشود
گره از رشته به دندان گهر وا نشود ۱

محفل آرای سخن را طرفی در کارست
طوطی از آینه بی واسطه گویا نشود ۲

عشرت روی زمین در گره دلتنگی است
غنچه تا سر به گریبان نکشد وا نشود ۳

می رسند اهل سخن از قلم آخر به نوال
خار این نخل محل است که خرما نشود ۴

رهرو بادیه عشق و تأمل، هیهات
سیل هرگز گره سینه صحرا نشود ۵

پاک گردید ز داغ کلف آیینه ماه
صفحه سینه ما نیست مصفا نشود ۶

دل از اندیشه فردای قیامت خون است
صحبت خلق همان به که مثنی نشود ۷

جوهر آینه شد موج شکستن صائب
هیچ غماز ندیدیم که رسوا نشود ۸