غزل ۳۶۰۷ - سر آشفته ز دستار بسامان نشود

سر آشفته ز دستار بسامان نشود
جمع گردیدن کف لنگر طوفان نشود ۱

گل چو خندید محال است دگر غنچه شود
سر چو آشفته شد از عشق، بسامان نشود ۲

شوخی حسن عیان می شود از پرده شرم
برق از ابر محال است نمایان نشود ۳

پنبه نازده حلاج ز حق می خواهد
مغز منصور محال است پریشان نشود ۴

دزد را خاطر آگاه شب مهتاب است
دل روشن گهران عاجز شیطان نشود ۵

از تهی چشمی ما رزق پراکنده شده است
دانه در دام محال است پریشان نشود ۶

بگذر از پرورش نفس که این بدکردار
آشنا چون سگ دیوانه به احسان نشود ۷

تا صدف مهر خموشی نزند بر لب خود
آب در حوصله اش گوهر غلطان نشود ۸

حرص جان می دهد از بهر پریشان گردی
مور قانع به کف دست سلیمان نشود ۹

هرکه را جوهر ذاتی نبود جامه فتح
به که چون تیغ درین معرکه عریان نشود ۱۰

چه خیال است که صائب ز سخن گردد سیر؟
تشنه سیراب ز سرچشمه حیوان نشود ۱۱