غزل ۳۶۱۵ - حسن از دیدن خود بر سر بیداد آید

حسن از دیدن خود بر سر بیداد آید
کار شمشیر ز آیینه فولاد آید ۱

کشتگان تو ز غیرت همه محسود همند
گرچه یکدست خط از خامه فولاد آید ۲

از دل خونشده ماست نگارین پایش
چون ازان زلف برون شانه شمشاد آید؟ ۳

نفس کامل شود از تنگی زندان بدن
دیو ازین شیشه برون همچو پریزاد آید ۴

دل اگر نالد ازان خنده پنهان چه عجب؟
کز نمک آتش سوزنده به فریاد آمد ۵

سخن هرکه ندارد ز تأمل مغزی
سست باشد، اگر از خامه فولاد آید ۶

شاهد تیرگی جهل بود لاف گزاف
که سگ از سرمه شب بیش به فریاد آید ۷

گرچه از چهره پرد رنگ ز سیلی صائب
رنگ بر روی من از سیلی استاد آید ۸