غزل ۳۶۱۶ - بس که در سینه من تیر پی تیر آید

بس که در سینه من تیر پی تیر آید
نفس از دل چو کشم ناله زنجیر آید ۱

رشته طول امل را نتوان پیمودن
قصه شوق محال است به تقریر آید ۲

هیچ کس راه به سررشته تقدیر نبرد
چون سر زلف تو دردست به تدبیر آید؟ ۳

دل رم کرده ما را به نگاهی دریاب
این نه صیدی است که دایم به سر تیر آید ۴

رزق چون زود دهد دست بهم، زود رود
نکنم شکوه اگر روزی من دیر آید ۵

صائب از کاهکشان فلک اندیشه مکن
نیست چون جوهر مردی چه ز شمشیر آید؟ ۶