غزل ۳۶۱۹ - چشم دارم که مه نو سفرم باز آید

چشم دارم که مه نو سفرم باز آید
روشنی بخش چراغ نظرم باز آید ۱

چون صدف مشرق خمیازه شده است آغوشم
به امیدی که گرامی گهرم باز آید ۲

نفس پا به رکابم دم عیسی گردد
اگر آن مایه جانها ز درم باز آید ۳

به پر کاغذی از آتش هجران گذرم
نامه در دست اگر نامه برم باز آید ۴

به تماشای سر زلف تو عقل از سر من
نه چنان رفت که دیگر به سرم باز آید ۵

صائب از عمر گرامی گروی می گیرم
اگر آن سرو خرامان ز درم باز آید ۶