غزل ۳۶۱۸ - بی خبر از در من یار مگر باز آید

بی خبر از در من یار مگر باز آید
ور نه آن صبر که دارد که خبر باز آید؟ ۱

در تماشای تو از کار دل خونشده ام
نه چنان رفت که دیگر ز سفر باز آید ۲

زان خوشم با دل صد چاک که آن سرو روان
هر نفس در دلم از راه دگر باز آید ۳

شادی قافله مصر به گردش نرسد
هرکه را چون تو عزیزی ز سفر باز آید ۴

نشود پیش شکر خنده من صبح سفید
گر به آغوش من آن تنگ شکر باز آید ۵

استخوانش به هما شهپر اقبال دهد
کشته ای را که خدنگ تو به سر باز آید ۶

دل به فکر تن افسرده کجا می افتد؟
به چه امید به این سنگ شرر باز آید؟ ۷

هست امید که برگردد ازان چهره نگاه
شبنم از چشمه خورشید اگر باز آید ۸

سفر نکهت گل را نبود برگشتن
از دل رفته محال است خبر باز آید ۹

باده شب نربوده است چنان صائب را
که به خود از نفس سرد سحر باز آید ۱۰