غزل ۳۶۲۱ - بوی دل از نفس باد صبا می آید

بوی دل از نفس باد صبا می آید
می توان یافت کز آن زلف دوتا می آید ۱

بی قناعت نتوان شد به سعادت مشهور
این صفیری است که از بال هما می آید ۲

ناله و خنده این باغ بهم پیچیده است
غنچه در وقت شکفتن به صدا می آید ۳

همت از پیر مغان جوی که چون کار افتد
کار تیغ دو دم از قد دوتا می آید ۴

می شود گرچه بیابانی از آواز تو هوش
دل رم کرده ز بوی تو بجا می آید ۵

این کمانی که دل وحشی من زه کرده است
یک سر تیر ز من سایه جدا می آید ۶

نیست در غیب اگر باغ و بهاری صائب
اینقدر معنی رنگین ز کجا می آید؟ ۷