غزل ۳۶۲۵ - چشم آیینه گر از خواب بهم می آید

چشم آیینه گر از خواب بهم می آید
مژه عاشق بیتاب بهم می آید ۱

خون گرم است علاج دهن شکوه زخم
رخنه دل ز می ناب بهم می آید ۲

خس و خاری که درین دامن صحرا پهن است
به سبکدستی سیلاب بهم می آید ۳

در دل صاف نماند اثر تیغ زبان
زخم این آینه چون آب بهم می آید ۴

صائب از جلوه مستانه آن دشمن دین
لب خمیازه محراب بهم می آید ۵