غزل ۳۶۲۶ - از لب خلق دم باد خزان می آید

از لب خلق دم باد خزان می آید
بوی کافور ازین مرده دلان می آید ۱

باده پاک گهر چشم مرا دریا کرد
کار سنگ یده از رطل گران می آید ۲

دست بر خاطر آگاه ندارد شیطان
گرگ در گله ز تقصیر شبان می آید ۳

در کمانخانه ابروی بلند اقبالش
تیر بی خواست در آغوش کمان می آید ۴

مگر از رخنه دل روی ترا بینم سیر
ورنه تنها چه ز چشم نگران می آید؟ ۵

گرچه پیری، مشو از حیله شیطان ایمن
بیشتر وقت سحر خواب گران می آید ۶

کار ما را چه سرانجام تواند دادن؟
سخن ما که به کار دگران می آید ۷

ناتوان باش که در ملک اجابت صائب
ناوک سست کمانان به نشان می آید ۸