هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیبایی‌های معشوق و دردهای عشق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند چشم پرحرف، لب بوسه‌ربا، و زلف سنبل‌گونه، جذابیت‌های معشوق را توصیف می‌کند. همچنین، او از دشواری‌های راه عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که برای رسیدن به معشوق، تحمل رنج و مشقت ضروری است. در پایان، شاعر به ضرورت هدایت و راهنمایی در این مسیر اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.

غزل ۳۶۳۶ - چشم پرحرف و لب بوسه ربا می باید

چشم پرحرف و لب بوسه ربا می باید
حسن سهل است، ز معشوق ادا می باید ۱

سنبل زلف ترا یک سر مو نیست کمی
گل رخسار ترا رنگ حیا می باید ۲

به سر زلف تسلی نتوان کرد مرا
دست گستاخ مرا بند قبا می باید ۳

نتوان دست به یک کاسه به یکسان کردن
کاسه و کوزه زهاد جدا می باید ۴

نتوان رفت به یک پای فتادن از دست
پا چو از کار فتد دست دعا می باید ۵

چند پرسی به ره عشق چه دربایست است
تیشه بر فرق سر و خار به پا می باید ۶

برگ کاهی چه قدر راهنوردی بکند؟
جذبه ای از طرف کاهربا می باید ۷

همه اسباب سفر کرده مهیا صائب
جنبش ابرویی از راهنما می باید ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۶۳۵ - آب در دیده پیمانه می می آید
گوهر بعدی:غزل ۳۶۳۷ - هر طرف لاله رخی هست، نظر می باید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.