غزل ۳۶۳۵ - آب در دیده پیمانه می می آید

آب در دیده پیمانه می می آید
این چه شورست که از کوچه نی می آید ۱

نفس عیسوی از سینه خم می جوشد
بوی روح از لب پیمانه می می آید ۲

اشک را موی کشان تا سر مژگان آورد
کار سنگ یده از ناله نی می آید ۳

سنگ در دامن اطفال به رقص آمده است
می توان یافت که دیوانه به حی می آید ۴

طمع همت ازین شهرنشینان غلط است
این نسیمی است که از جانب طی می آید ۵

من که باشم که ز رفتار تو از جا نروم؟
که ترا آهوی رم کرده ز پی می آید ۶

که به دامان گلستان لب میگون مالید؟
کز لب غنچه گل نکهت می می آید ۷

آنچه می آید از افکار تو بر دل صائب
از می ناب کجا آید و کی می آید؟ ۸