غزل ۳۶۴۴ - نه همین دل ز سر زلف تو مفتون گردید

نه همین دل ز سر زلف تو مفتون گردید
هرکه پیوست به این سلسله مجنون گردید ۱

حسن از تربیت عشق زبان آور شد
سرو در زیر پر فاخته موزون گردید ۲

شب مهتاب بود روز سیه در نظرش
دل هرکس که در آن طره شبگون گردید ۳

بخل آن روز دوانید رگ و ریشه به خاک
که زمین پرده مستوری قارون گردید ۴

هرکه مفتون سر زلف سخن شد، داند
که دل صائب از اندیشه چرا خون گردید ۵