غزل ۳۶۴۵ - درد می را به من خاک نشین بگذارید

درد می را به من خاک نشین بگذارید
از پی خیر بنایی به زمین بگذارید ۱

نقش امید در آیینه نماید خود را
هرکجا پای نهد یار، جبین بگذارید ۲

قفل غمهای جهان را بود از صبر کلید
دست چون غنچه به دلهای غمین بگذارید ۳

روز والاگهران می شود از نام سیاه
دامن نام ز کف همچو نگین بگذارید ۴

نور از آینه بر خاک سکندر بارد
اثری گر بگذارید چنین بگذارید ۵

خاکساری است نگهدار دل روشن را
پاس این گنج گهر را به زمین بگذارید ۶

ما به شور از شکرستان جهان خرسندیم
این نمک را به جگرهای حزین بگذارید ۷

لاغری دیده بد را زره داودی است
فربهی را به گهرهای سمین بگذارید ۸

پیش سیلاب گرانسنگ فنا چون صائب
سد آهن ز سخنهای متین بگذارید ۹