غزل ۳۶۴۶ - لاله از رشک رخت خون جگر می گرید

لاله از رشک رخت خون جگر می گرید
آتش از گرمی خوی تو شرر می گرید ۱

حلقه زد تا خط شبرنگ به گرد رخ او
هاله چون حلقه ماتم به قمر می گرید ۲

سنگ را گریه به جان سختی فرهاد آید
آن نه چشمه است که در کوه و کمر می گرید ۳

بر تهیدستی خود پیش در سیرابش
سر به دامان صدف مانده گهر می گرید ۴

نیستم شمع که یکرنگ بود گریه من
هر سر مو به تنم رنگ دگر می گرید ۵

دیده گریه شناسی اگرت در سر هست
شمع بسیار به درد و به اثر می گرید ۶

بنمایید به جز آینه و آب، کسی
که به دنبال سرم روز سفر می گرید ۷

بر سر سوختگان گریه گرمی سر کن
شمع در ماتم پروانه شرر می گرید ۸

شرمت آید که بری ابر بهاری را نام
گر ببینی تو که صائب چه قدر می گرید ۹