غزل ۳۶۴۷ - چه عجب گر ز بهاران به نوایی نرسید

چه عجب گر ز بهاران به نوایی نرسید
فیض خار سر دیوار به پایی نرسید ۱

هرچه از دست دهی بهتر ازان می بخشند
مسی از دست ندادم که طلایی نرسید ۲

قیمت گوهر شهوار گرفت اشک کباب
خون ما سوخته جانان به بهایی نرسید ۳

گر دوا این و گرانجانی منت این است
جان کسی برد که دردش به دوایی نرسید ۴

آنچنان رو که به گردت نرسد برق، که من
رو به دنبال نکردم که قفایی نرسید ۵

نظر مهر ز افلاک مجویید که صبح
استخوانی است که فیضش به همایی نرسید ۶

در پس بوته تدبیر نرفتم هرگز
کز کمینگاه قدر تیر قضایی نرسید ۷

صائب امروز سخنهای تو بی قیمت نیست
این متاعی است که هرگز به بهایی نرسید ۸