غزل ۳۶۶۹ - به درد و داغ دل بیقرار می چسبد

به درد و داغ دل بیقرار می چسبد
شرر به سوخته بی اختیار می چسبد ۱

نصیب صافدلان از جهان تماشایی است
کجا به آینه نقش و نگار می چسبد؟ ۲

ازان ز باغ برون سرو من نمی آید
که گل به دامن او همچو خار می چسبد ۳

به روی آب بود نعل نقش در آتش
چسان به دست بلورین نگار می چسبد؟ ۴

لباس فقر به بالای اهل دل صائب
چو داغ بر جگر لاله زار می چسبد ۵