غزل ۳۶۷۰ - قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبد

قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبد
که شمع را به بدن پیرهن نمی چسبد ۱

به حیرتم که چرا زلف یار با این قرب
به هر دو دست به سیب ذقن نمی چسبد ۲

ز گل توقع خونگرمیم ز ساده دلی است
که خار خشک به دامان من نمی چسبد ۳

اگر ز جانب شیرین توجهی نبود
به کار دست و دل کوهکن نمی چسبد ۴

علاقه ای به حیات دو روزه نیست مرا
چو گل به دامن کس خون من نمی چسبد ۵

دهان شکوه ما را به حرف نتوان بست
که زخم تیغ به آب دهن نمی چسبد ۶

به نامه یاد نکردن نه از فراموشی است
ز دوریت به قلم دست من نمی چسبد ۷

شهید را ز کفن چشم پرده پوشی نیست
نمک به سینه مجروح من نمی چسبد ۸

به هر دلی که ندارد ز معرفت خبری
کلام صائب شیرین سخن نمی چسبد ۹