غزل ۳۷۰۰ - ملال در دل بی مدعا نمی گردد

ملال در دل بی مدعا نمی گردد
ز گرد، آب گهر بی صفا نمی گردد ۱

هیشه اول وقت است حق پرستان را
نماز وقت شناسان قضا نمی گردد ۲

کسی که سر به ته بال خویشتن دزدید
رهین منت بال هما نمی گردد ۳

نبست تیغ شهادت دهان زخم مرا
که تشنه سیر ز آب بقا نمی گردد ۴

اگرچه لنگر پرواز چشم گردد کاه
حریف جاذبه کهربا نمی گردد ۵

به دیگران چه خیال است آشنا گردد
رمیده ای که به خود آشنا نمی گردد ۶

چو چوب خشک سزاوار سوختن باشد
قدی که بهر عبادت دوتا نمی گردد ۷

برهنه گو نشود منفعل ز پرده دری
به چشم آینه آب از حیا نمی گردد ۸

سخن چو نیست بجا، گفتنش بود آسان
که هیچ تیر هوایی خطا نمی گردد ۹

دلی که راه به آن زلف می برد صائب
به هیچ سلسله ای آشنا نمی گردد ۱۰